Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ἑρμηνεύοντας αὐτό τό χωρίο, γράφει ὅτι ὁ Πατέρας δέν ἐγκατέλειψε ποτέ τόν Υἱό Του, πάντοτε ἦταν ἑνωμένος μαζί Του, ἀλλά ἐκείνη τήν ὥρα ὁ Χριστός ἐκφράσθηκε ὡς δικός μας ἐκπρόσωπος, δηλαδή μέ τήν κραυγή Του «ἐν ἑαυτῷ τυποῖ τό ἡμέτερον», πού σημαίνει ὁμιλοῦσε ἀντί γιά μᾶς. Ἐμεῖς μετά τήν ἁμαρτία τῶν Προπατόρων ἤμασταν οἱ ἐγκαταλελειμμένοι καί παραθεωρημένοι, καί ἔπειτα προσληφθήκαμε καί σωθήκαμε μέ τά πάθη τοῦ ἀπαθοῦς.

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι μέ τόν θάνατο εἶχαν ἐγκαταλειφθῆ ἀπό τόν Θεό. Στήν πραγματικότητα, οἱ ἄνθρωποι ἐγκατέλειψαν τόν Θεό καί ἀπομακρύνθηκαν ἀπό Αὐτόν πού εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς, τό Φῶς τό ἀληθινό, καί ζοῦσαν μέσα στόν σκοτεινό Ἅδη, τό κράτος τοῦ θανάτου.
Ἑπομένως, ὁ Χριστός μέ τήν κραυγή αὐτή ἐξέφρασε τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ἐγκατέλειψαν τόν Θεό.

2. Οἱ τρόποι τῆς βιώσεως τῆς θεοεγκαταλείψεως

Πολλές φορές καί ἐμεῖς βρισκόμαστε σέ παρόμοια περίπτωση μέ τόν Χριστό. Βρισκόμαστε πάνω σέ ἕναν ἄϋλο Σταυρό, πονᾶμε καί ὑποφέρουμε, αἰσθανόμαστε ὅτι ὅλοι μᾶς ἐγκατέλειψαν, ἀκόμη καί Αὐτός ὁ ἴδιος ὁ Θεός, καί φωνάζουμε μέ πόνο καί ὀδύνη: «Θεέ μου, Θεέ μου ἱνατί μέ ἐγκατέλιπες;».

Τί εἶναι ὅμως αὐτή ἡ ἐγκατάλειψη;
Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ μεγάλος αὐτός θεολόγος, ἀναφέρει τούς τέσσερεις τρόπους ἐγκαταλείψεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν Θεό.