1. Ἡ ἑρμηνεία τοῦ λόγου αὐτοῦ

Σίγουρα δέν Τόν ἐγκατέλειψε ὁ Πατέρας Του, ἀφοῦ τά Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι ἑνωμένα πάντοτε, ἔχουν κοινή φύση καί ἐνέργεια καί ὑπάρχει ἀλληλοπεριχώρηση. Ἄλλωστε, ὁ Χριστός πρίν τό Πάθος Του εἶπε στούς Μαθητές Του: «ἰδοὺ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐλήλυθεν, ἵνα σκορπισθῆτε ἕκαστος εἰς τὰ ἴδια καὶ ἐμὲ μόνον ἀφῆτε· καὶ οὐκ εἰμὶ μόνος, ὅτι ὁ πατὴρ μετ᾿ ἐμοῦ ἐστι» (Ἰω. ιστ΄, 32). Ἔτσι ὁ Θεός Πατήρ δέν ἐγκατέλειψε τόν Υἱό Του ποτέ.

Ὑπάρχουν μερικοί πού ἑρμηνεύουν αὐτόν τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ ἀντορθόδοξα, ὅτι δηλαδή ἡ θεία φύση ἐγκατέλειψε ἔστω καί γιά λίγα δευτερόλεπτα τήν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ.

Αὐτό εἶναι ἀθεολόγητο, καί αἱρετικό, διότι οἱ δύο φύσεις στόν Χριστό (θεία καί ἀνθρώπινη) ἑνώθηκαν, κατά τό δόγμα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀδιαιτέρως, ἀχωρίστως. Ἡ θεία φύση περιχώρησε τήν ἀνθρώπινη φύση, ὅπως τό πῦρ τό κάρβουνο καί δέν χωρίσθηκαν ποτέ, ἀκόμη καί τώρα εἶναι ἑνωμένες στόν οὐρανό μετά τήν Ἀναστάση τοῦ Χριστοῦ, γι' αὐτό κοινωνοῦμε τό τεθεωμένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ στήν θεία Λειτουργία.